Wielu z nas mieszka w blokach z lat siedemdziesiątych, gdzie salon ma ledwie osiemnaście metrów, a każdy centymetr kwadratowy jest na wagę złota. Kiedy przychodzą goście, nagle okazuje się, że brakuje miejsca do spania, a dmuchany materac leży gdzieś na dnie szafy z przeterminowaną pompką. Wtedy z pomocą przychodzi sofa rozkładana, ale uwaga – nie każda spełni swoją rolę. Zdarzyło mi się spać na konstrukcjach, które przypominały składane łóżko polowe z wojskowego magazynu, gdzie sprężyny wbijały się w plecy. Kluczem jest wybór modelu z porządnym stelażem listwowym, który dopasowuje się do krzywizn ciała, zamiast walczyć z nimi przez całą noc.

Kiedy wchodziłam do swojego pierwszego mieszkania o powierzchni trzydziestu dwóch metrów, wiedziałam jedno – łóżko musi być jednocześnie kanapą. Przez trzy lata testowałam różne rozwiązania i z perspektywy czasu mogę powiedzieć, że tapczan to mebel, który albo urządza ci życie, albo staje się wiecznym źródłem frustracji. Klucz tkwi w szczegółach, które na pierwszy rzut oka wydają się błahe. Na przykład wysokość siedziska – jeśli masz niski tapczan, wstawanie z niego po całym dniu pracy przy biurku będzie męczarnią. Z kolei zbyt wysoki model sprawi, że goście poczują się jak na krześle w poczekalni. Dlatego zawsze mierzę odległość od podłogi do górnej krawędzi siedziska – optymalnie jest między czterdziestoma pięcioma a pięćdziesięcioma centymetrami. I pamiętaj, że tapczan w salonie pełni funkcję reprezentacyjną, więc jego wymiary muszą pasować do proporcji pokoju.

Zastanawiałam się, czy takie łóżko sprawdzi się w przypadku częstych wizyt gości. Okazało się, że tak, bo pod materacem trzymam zapasowe prześcieradła, koce i poduszki. Gdy przyjeżdża siostra z dziećmi, wystarczy wyjąć pościel i rozłożyć dodatkowe posłanie na kanapie w salonie. Samo łóżko z pojemnikiem na pościel służy mi do spania, ale schowek jest na tyle duży, że pomieści też sezonowe ubrania czy książki. Wcześniej trzymałam je w plastikowych pudłach na szafie, co było niewygodne. Teraz wszystko mam pod ręką, a przy okazji sypialnia wygląda schludniej. Dla osoby, która często gości znajomych, to prawdziwe zbawienie.

Tapczan rozkładany – to najczęściej wybierany model, który po rozłożeniu staje się wygodnym łóżkiem. Idealny do mniejszych mieszkań, gdzie każdy centymetr przestrzeni jest na wagę złota.

Tapicerka welurowa to materiał, który ostatnio podbija polskie wnętrza i nie bez powodu. Jest przyjemny w dotyku, nie mechaci się tak łatwo jak len, a do tego dodaje wnętrzu przytulności. Wybrałam welur w odcieniu butelkowej zieleni do swojego salonu i goście często pytają, gdzie kupiłam tapczan. Welur ma też tę zaletę, że nie widać na nim drobnych zabrudzeń tak bardzo jak na jasnych tkaninach. Jeśli jednak macie zwierzęta, lepiej postawić na tkaninę o splocie typu chenille, która jest łatwiejsza do czyszczenia z sierści.

Nie zapominajcie o pojemniku na pościel. W małym mieszkaniu każda szafa jest na wagę złota, a tapczan jednoosobowy z pojemnikiem na pościel rozwiązuje problem przechowywania koców, poduszek i zapasowej kołdry. U mnie podnoszone siedzisko mieści całą zimową pościel plus dwa ręczniki kąpielowe. To szczególnie ważne, gdy często gościcie przyjaciół z noclegiem - wtedy wystarczy wyciągnąć zapasowe rzeczy i pościelić tapczan w mgnieniu oka. Pamiętajcie tylko, żeby sprawdzić, czy mechanizm podnoszenia ma amortyzatory gazowe, bo bez nich ciężka skrzynia może być trudna do uniesienia.

Gdy wchodzicie do sklepu meblowego, pierwsze co rzuca się w oczy to tapicerka welurowa w modnych odcieniach butelkowej zieleni czy musztardowego żółci. Pięknie to wygląda na zdjęciach, ale w praktyce welur zbiera kurz i sierść psa jak magnes. Znam przypadek, gdzie po dwóch tygodniach użytkowania kanapa z funkcją spania wyglądała jak po dziesięciu latach. Lepiej postawić na tkaninę o splocie typu chenille, która jest łatwiejsza w czyszczeniu i nie mechaci się przy codziennym użytkowaniu. Pamiętajcie też o wymiarach – standardowa sofa rozkładana ma głębokość około 90 centymetrów, co po rozłożeniu daje powierzchnię spania 140 na 200. To wystarczy dla dwóch osób, odwiedź następny dokument pod warunkiem że nie są to zawodnicy sumo.

Mechanizm to serce sofy rozkładanej. Najbardziej cenię system DL, bo jest prosty, trwały i nie wymaga siłowni do obsługi. Wystarczy pociągnąć za pas, siedzisko wysuwa się do przodu, a oparcie opada na poziom – powstaje równa powierzchnia. Unikaj tanich rozwiązań z cienkimi rurkami, które po roku zaczynają skrzypieć. Przy mechanizmie DL łatwo też schować pościel w przestrzeni pod siedziskiem, co jest zbawienne, gdy nie masz osobnego schowka. Zresztą, jeśli w ogóle myślisz o spaniu na co dzień, warto rozważyć łóżko z pojemnikiem na pościel w osobnej sypialni, ale w salonie sofa jest bardziej uniwersalna.

If you liked this posting and you would like to obtain additional information pertaining to wypróbuj te kindly pay a visit to our web site.